En toen maakte ik me echt zorgen (Deel 1)

Door OmeJoyo op woensdag 18 maart 2020 09:00 - Reacties (0)
Categorie: -, Views: 841

(*) Omdat het een lang verhaal werd heb ik de blog in 2-en gesplitst

Ik snap dat dit deel van de blog niet het meest spannende is voor anderen om te lezen maar om deel 2 goed te begrijpen is een stukje voorgeschiedenis in mijn ogen erg helpvol.

Het is alweer een hele tijd geleden, maar ik heb het gewoon weer even nodig om verschillende dingen van me af te schrijven. Sommige dingen zal bijna iedereen herkennen, andere helemaal niet of slechts een paar. Ondanks dat iedereen een beetje Corona moe is zal ik er niet aan ontkomen dat een deel van deze blog daarover gaat. Misschien wel het meeste, maar dan niet over het virus zelf, maar de impact die het heeft op mijn, iemand met Asperger met de nare eigenschap dat die slecht alleen kan zijn.(*)

Wat een aantal Tweakers van me weet is dat ik een aantal weken geleden ziek ben geworden. Niet met Corona, ik zou haast zeggen was het maar zo, maar ik heb ergens CMV opgelopen. Dit virus heeft ook wel de naam Humaan Herpes-5, waar het bekendere “de ziekte van Pfeiffer” Humaan Herpes-4 heet. De gevolgen?

Ik begon op een vrijdag met een lichte keelpijn en wat verhoging. Het was nog voor Corona was aangekomen in Nederland en ik dacht het is een verkoudheid, het zal wel over gaan. Eerst werd het ook niet erger, maar zondagmiddag brak het in ene door. Temperatuur naar 38,5 en keelpijn, hele erge keelpijn. De temperatuur liep als snel fors op maar met paracetamol 4x daag 2 stuks was het tot 39 te beperken. Niet geslapen en gezien mijn verleden met nare keelontstekingen maandags direct contact met de huisarts. Die twijfelde wel maar gezien ik in het verleden nare gevolgen heb ondergaan aan luchtweg infecties toch voor de zekerheid een kuurtje Broxil (antibiotica) en dan zou het beter moet worden.

De eerste dagen werd het alleen maar erger, maar op woensdag avond leek er verbetering. De intense hoofdpijn die zich ik maandag avond had ontwikkeld werd minder en de temperaturen begonnen iets te dalen, maar niet echt overtuigend. Wel werd ik elke dag iets meer moe, logisch dacht ik, ik ben ziek, slaap slecht, antibiotica, zal wel goed komen. Een week ging voorbij en van het hangen/liggen ook last van mijn nek dus ook contact met de fysio. Aangezien er niet genoeg verbetering was, maandags toch weer terug naar de huisarts wat er nu aan de hand kon zijn. Die vermoedde toch een combinatie met een virus, maar niet iets wat we aan konden tonen. Even aankijken en dan weer verder.

Door naar donderdag, ik was inmiddels sinds dinsdag echt heel, heel erg moe en dit was het moment dat ik ging twijfelen of het niet een symptoom zou zijn. Ik had al eerder op mijn ziektebeeld gezocht op Google, maar dit was nog te algemeen. Nu in combinatie met moe zijn waren er in ene heel weinig opties over die nog maar paste, 2 in het bijzonder vielen op. Pfeiffer en CMV, het paste precies en het kon ook nog eens worden aangetoond. Aangekomen op de donderdag voor de voorjaarsvakantie toch nog direct een afspraak gemaakt. De klacht bleven aanhouden en mijn hoofd kon er niet over uit wat er nu aan de hand was. De huisarts was positief verbaasd over het zelf volgen van het juiste spoor en begreep dat ik ook echt alles had gedaan om te elimineren waar de klachten vandaan konden komen en stemde na een kort onderzoek waarbij ik duidelijk nog steeds opgezette klieren had in met de bloedtest voor CMV, Pfeiffer en de hierbij afwijkende bloedwaarden.

Vanaf de huisarts door naar het ziekenhuis om direct bloed te prikken en vanaf hier kwam er snel duidelijkheid. De volgende ochtend om 08:30 waren bijna alle testen al binnen. Afwijkende lever waardes, licht verhoogde infectie waardes en ik had blijkbaar vroeger al Pfeiffer gehad. Pas toen viel het kwartje dat een eerdere ziekte zon 8 jaar geleden Pfeiffer is geweest en niet enkel een ernstige keel ontsteking. Maar goed de CMV test zou pas maandag of dinsdag bekend zijn en ook al worden de klachten langzaam beter, goed ging het nog niet.

Dinsdag was het eindelijk zover, de uitslag, ja het is CMV, ja als je pech hebt ben je hier nog een paar weken mee zoet. Al was het laatste nieuws niet waar ik op zit te wachten, wist ik eindelijk wat ik had en daar was ik blij om. Vanaf dit punt was er een vooruitzicht en zag ik het allemaal weer wat positiever in. Ook kon ik mijn werkgever eindelijk duidelijk meedelen waarom ik mijn 3de week ziekte in ging. Ik zit tegen het einde van mijn jaarcontract, dus ja ondanks de toezegging van een contract voor onbepaalde tijd maak ik me zorgen. Want de mededeling was niet mooi, 3 weken hevige ziekte naar verwachting en dan nog een aantal weken kwakkelen met minder energie.

Toch kwam er een overwegend positieve reactie dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Maandag 2 maart ben ik dan ook vol goede moed weer aan het werk gegaan, de Corona gekte had zich inmiddels ontwikkeld tot iets wat langzaam meer serieus begon te worden. Bovendien omdat ik in een centrum werk voor Proton Therapie waar dus mensen worden behandeld aan kanker waren is de alertheid ook groter. Ondanks dat mijn werk op zichzelf niet medisch is maar zonder de aanwezigheid van mij en mijn collega’s zijn de behandeling dan toch ook weer niet mogelijk.

Niet aan de hand, ik had nog steeds af en toe lichte verhoging van CMV maar dat was te verklaren. Tot het 12 maart werd en ik een hoestje kreeg en onze dochter zwaar verkouden uit bed kwam. Precies op de dag dat Corona een “eng” woord is geworden begonnen bij mij en mijn dochter de eerste klachten en zat ik dus helaas, weer thuis.

Nou het hoestje, die kwam dus net uren voor het nieuw van de verscherpte maatregelen. Omdat ik nog steeds verhoging had van mijn CMV infectie leek het mijn manager beter dat ik toch thuis zou blijven. Achteraf maar goed ook want een paar uur later mocht ik met enkel het hoestje al niet meer richting mijn werk komen. Het meest lastige is dat ik dus momenteel niet goed kan bepalen waar klachten vandaan komen. Dat hoestje is bijvoorbeeld niet van CMV dat is duidelijk, maar hoe zit het met de verhoging? Bovendien is mijn dochter van 3 verkouden en ja, is het Corona, of de zoveelste snotneus van het jaar. Het lastige is vooral dat ze nu niet naar de opvang toe kan, want dat is gelukkig een lichtpuntje, mijn vrouw werkt in de zorg en ook mijn werk wordt gezien als een cruciaal beroep. Gelukkig maar want zonder mijn werk kunnen vele mensen niet meer worden behandeld aan kanker.

Omdat ik deze week nog ziek thuis was in ieder geval nog geen probleem met de opvang, maar volgende week ben ik zoals het eruit ziet wel weer gewoon aan het werk, want mijn klachten blijven verbeteren.

Volgende: En toen maakte ik me echt zorgen (Deel 2) 18-03 En toen maakte ik me echt zorgen (Deel 2)
Volgende: Verjaardag 06-'19 Verjaardag

Reacties

Er zijn nog geen reacties op deze post


Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Via deze link kun je inloggen als je al geregistreerd bent. Indien je nog geen account hebt kun je er hier één aanmaken.