Verjaardag

Door OmeJoyo op maandag 10 juni 2019 09:05 - Reacties (9)
Categorie: -, Views: 1.537

Verjaardagen
Voor velen een feest maar voor mij een onderwerp wat ik maar moeilijk kan begrijpen. Laat ik voorop stellen dat ik me sowieso niet thuis voel op elke plek waar het de bedoeling is om zoveel mogelijk te drinken en slap te ouwehoeren. Gezellig rondom de plakje leverworst en de blokjes kaas. Ik kan me sowieso niet goed voelen in drukke omgevingen waar ik niet de controle heb, dus uitgaan, concerten, drukke verjaardagen en andere bijeenkomsten zijn voor mij heel zwaar.

Ik doe mijn best om wel op zoveel mogelijk verjaardagen te komen, maar ik zal altijd er proberen te zijn wanneer het rustig is en wanneer het druk wordt ben ik ervandoor. Ik zal hier overigens geen verhaal omheen verzinnen, als je me kent zal je me sowieso steeds verder zien instorten tot het moment dat ik er vandoor ga. Tenzij ik in “paniek” naar buiten moet omdat ik net te laat was neem ik netjes afscheid en geef aan binnenkort weer af te willen spreken voor een gezellige avond.

Die gezellig avond is voor mij belangrijk, want heel simpel, als ik je het hele jaar niet zie dan hoef ik je ook niet 1 keer per jaar op mijn/jouw verjaardag te zien. Vrienden, kennissen, familie het maakt me niet uit, als de relatie op het punt is dat je elkaar enkel één keer per jaar ziet op een verjaardag, dan zet ik er een punt achter.

Waar ik me wellicht nog het meeste over kan opwinden is dat ik er niet bij kan hoeveel moeite het tegenwoordig kost om eigen initiatief te tonen. Het maakt feitelijk niet uit of je iemand een half jaar, een maand of een dag van te voren uitnodigt, je moet er vrijwel altijd achteraan om erachter te komen of en hoe laat ze komen. Hier komt dan nog bovenop dat bijna niemand meer zelfstandig een cadeau uit weet te kiezen. Dat terwijl iedereen die hier wel eens binnen is geweest binnen 5 minuten genoeg inspiratie zou moeten hebben om een geschikt cadeau te kunnen kopen. Ons huis is gevuld met Lego, bordspellen, alles van Disney, SpongeBob, Family Guy, de Simpsons en 60+ Monopolys. Dan zijn we ook nog gek op pretparken, achtbanen en heb ik meer dan 130 shirts die je zou vinden in de collectie van Qwertee, Large, Zavvi en tegenwoordig heeft ook de Primark hier een behoorlijke collectie in. Als je met mij omgaat en niet weet wat mijn interesses zijn kan ik niet anders concluderen dat je een enorm bord voor je kop hebt of het je gewoon niet minder kan boeien.

Dus maak je maar een lijstje op een website, met een korte knipoog naar mijn vorige blog, was ook hier negatief gezeur over. Want zonder lijstje wisten ze niet wat ze moesten kopen en met lijstje kon ik wellicht wel zien wat ze gekocht hebben. Met veel inspiratie heb ik dan ook van deze klager het bovenste cadeau van de lijst gekregen. Ik ben er dankbaar voor omdat het iets is wat ik wilde, maar het idee eromheen laat een nare smaak achter.

Meestal krijg je dan tegenwoordig ook geld en als ik ergens een hekel aan heb dan is het nodeloos uitwisselen van geld voor verjaardagen. Voor het eerst hebben we voor mijn neefje en nichtje dit jaar uit absolute noodzaak cadeaubonnen gegeven en ik voel me daar nog steeds kut over. Wat die noodzaak was? Dat bewaar ik wel voor een volgende blog.

Ik houd dus niet van verjaardagen, dat mag inmiddels wel duidelijk zijn, maar is dat waar? Ik ben pertinent niet tegen verjaardagen, zeker niet nadat we een nieuw concept hebben geprobeerd dit jaar. Op voorhand heb ik iedereen mede gedeeld dat de verjaardag tot 19:00 zou duren tenzij je een uitnodiging had ontvangen voor het avond programma. Dit programma was bedoeld voor de mensen die het dichts bij ons staan, onze echte vrienden. Om 19:30 hebben we gezamenlijk met zijn 8-en de zooi opgeruimd, de kids op bed gelegd en vervolgens kwamen de spellen op tafel. Nooit eerder heb ik (vanaf 19:00) zo’n ontzettend leuke verjaardag gehad.

Uiteraard waren er tussen 18:00 en 19:00 wat ongemakkelijke momenten van mensen die hier iets van vonden, prima, het was toch al de bedoeling dat jullie gingen. Mijn huis, mijn verjaardag, mijn keuze.

De vorige blog heb ik uiteindelijk voor mezelf de keuze genomen om iemand in het zonnetje te zetten, ik heb besloten dit elke blog te gaan doen. Als ik terugkijk naar mijn verjaardag dan was er één persoon die alle verwachtingen heeft overtroffen en dat is mijn allerbeste vriendin Anne.
Niet alleen had zei zelfstandig 3 super leuke cadeaus uitgezocht waar ik echt heel blij mee ben, ze kwamen ook nog eens alle 3 niet van mijn lijstje af. Als klap op de vuurpijl had ze deze ook nog eens leuk ingepakt en gepresenteerd. Een echte verrassing in een wereld van geld en geklaag over het lijstje was het hoogtepunt van de dag.

Lieve Anne, dankjewel O+

34 Jaar

Door OmeJoyo op donderdag 6 juni 2019 08:06 - Reacties (8)
Categorie: -, Views: 2.536

34 Jaar

34 Jaar is een lange periode, zeker als je in die periode geregeld aanloopt tegen het feit dat mensen je keuzes afkeuren. Keuzes in alle soorten en maten, groot klein, belangrijk, onbelangrijk, soms is men wel positief, maar regelmatig zit er toch een ondertoon bij deze “postitiviteit”. Het maakt ook eigenlijk niet uit waar deze keuzes over gaan. Werk, relaties, kleding, gedrag, wonen, prioriteiten, uiteindelijk komt het erop neer dat alles fout is.

Lange tijd geloof je dit, zeker als je jong bent, want ze zullen het toch immers beter weten? Maar door de jaren heen komen er twijfels, er komen mensen die je niet veroordelen. Mensen tegen wie je eerlijk kan zijn en bij wie je bovenal jezelf kan zijn. Waarom vinden die mensen me wel OK zoals ik ben? Waarom zijn er met die personen vrijwel nooit ruzies. Natuurlijk zijn er verschillen van inzichten en meningen, maar ruzies die zijn er eigenlijk niet. Twijfels, steeds meer, steeds vaker.

Ondertussen is er natuurlijk wel groei, niemand is perfect, al is het altijd mijn streven er zo dicht mogelijk in de buurt te blijven. Maar hoe ziet de groei er dan eigenlijk uit? Het is een sterk stijgende lijn die alle aspecten omvat. Van bijklussen in computers sta je 18 jaar later te sleutelen aan een deeltjesversneller, zonder een afgemaakte opleiding want school roept alleen maar nare herrinneringen op. Groei in communicatie, van een vrijwel volledige gesloten jongen naar iemand die zoekt naar zo veel mogelijk contact, goed in luisteren, goed in praten. Groei in relaties, groei in wonen, groei in vrienden.

Je verwacht dat bij zoveel groei er toch meer positieve signalen komen en die waren er. Alleen kwamen ze toch wel vrijwel altijd uit dezelfde richting. Vrijwel alleen kwamen deze van de mensen die jou toch al accepteerden zoals je was en die nu nog blijer zijn met wie je bent. De personen die van jongs af aan al voldoende hadden op te merken, daar lijkt niets veranderd. Nog steeds zijn die het niet eens met je keuzes, inzichten, gedrag. Omdat je bent opgevoed met het bewaren van de “goede lieve vrede” vreet je jezelf langzaam volledig op. Je geeft wel signalen, maar die komen niet aan en de pogingen om eerlijk te zijn lopen uit op ruzie en onbegrip. Vreemd, want die eerlijkheid is juist precies wat ik ben, mijn kernwaarde, hetgeen dat mij maakt wie ik ben en wat mijn echte vrienden in me waarderen.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet van mening dat we het allemaal eens moeten zijn. Wel ben ik van mening dat we elkaar dan moeten accepteren (Agree to Disagree), maar ook dat we moeten accepteren dat sommige mensen nu eenmaal niet compatible met elkaar zijn. In mijn ogen is het dan een logisch vervolg dat je er uiteindelijk voor kiest om beide je eigen weg te gaan. Het is nu eenmaal niet mogelijk om het iedereen naar zijn zin te maken en altijd kiezen voor een compromis is gewoon kansloos. Natuurlijk zal er wel eens een compromis gesloten moeten worden, maar als je altijd hiervoor kiest zul je nooit iets bereiken, ook geen puur geluk.

Wat is puur geluk? Als ik 1 van mijn kinderen oppak en in tranen uitbarst omdat ik me realiseer hoeveel ik van ze houd en hoeveel ze van mij houden. Puur geluk is als ik me realiseer wat ik ondanks het “Negatieve gezeik van de zijlijn” heb bereikt. Een geweldige vrouw, 2 fantastische kinderen, een leuke en goedbetaalde baan, vrienden die er echt altijd, door dik en dun voor me zijn en zeer binnenkort een mooi huis.

Een aantal jaar geleden heb ik al een keuze gemaakt om bepaalde personen die enkel maar energie kosten niet langer toe te laten tot het dagelijks leven. Deze keuze heeft enorm veel energie opgeleverd maar wederom hier, dezelfde mensen die het niet met die keuze eens waren en nog steeds niet zijn. Ik heb dit erg lang aangekeken maar de laatste weken ben ik tot de conclusie gekomen dat dit geen haalbare kaart meer is.

Ik pas vanaf nu voor de goede lieve vrede, want die goede lieve vrede zorgt ervoor dat ik niet kan genieten van alles wat belangrijk voor me is. Ik ga niet meer voor een paar personen mooi weer spelen, want dit druist recht in tegen alles waar ik in geloof. Als een vriendschap of welke andere vorm van omgang dan ook niet gebaseerd kan zijn op respect, vertrouwen en eerlijkheid ga ik er geen enkele energie meer insteken.

Ook laat ik mezelf niet langer beïnvloeden door mensen die alleen maar kijken naar wie ik vroeger was. De meeste kennen me namelijk niet eens, meestal omdat de waarheid nu eenmaal niet gezegd mag worden tegen hen.

Het is tot hier en niet verder, take it or leave it. Want blijkbaar maakt het voor sommige simpelweg niet uit wat ik doe, het is per definitie fout. Bovendien met regelmatig het verwijt dat je niet openstaat voor kritiek. Ik vraag me dan af hoe onvoorstelbaar blind je kan zijn, dat iemand die zo’n enorme groei heeft doorgemaakt niet tegen kritiek zou kunnen? Wellicht, heel misschien komt het wel door de manier waarop het gepresenteerd wordt.

Eigenlijk wilde ik geen namen noemen of naar specifieke situaties verwijzen maar ik wil dit gezegd hebben omdat het wellicht het beste voorbeeld is waarin de juiste manier kan leiden naar grote verandering. Zo’n 10 jaar geleden kreeg ik van iemand een kaartje met 1 simpele regel: “Als je nu nog eens een goede beslissing maakt, houdt je daar dan aan” een kaartje van iemand die ik 2 keer had gezien. Het juiste middel, met de juiste tekst, op het juiste moment, met als gevolg vele lange gesprekken via MSN maar eindelijk een einde aan een relatie die gedoemd was om voor de 3e keer te falen. Dit kaartje heeft uiteindelijk gezorgd voor alles, want dit kaartje kwam van de persoon die bijna 9 jaar mijn vrouw is. Ik heb meer aan haar te danken als dat ze zelf ziet, maar ook meer dan dat ik zelf zag omdat mijn hoofd constant druk was met “goede lieve vrede”.

Iedereen mag van het bovenstaande denken wat ie wil, ermee doe wat ie wil, het is simpelweg een reflectie van mijn gedachte, mijn leven.

Johan


Wellicht vraag je je nu af, wie is die gast? De meeste Tweakers ken ik dan ook niet als persoon.

Ik ben Johan, 34 jaar, Field Service Engineering werkzaam in de medische wereld.
Ik houdt van techniek in vrijwel alle soorten en maten, fotografie en aquaria.

Getrouwd, vader van een jongen van 4 en een dochter van 2 samen met mijn vrouw Corina.

Ik heb besloten dat ik wat dingen van me af wil schrijven, in de hoop dat mensen zich erin herkennen of juist helemaal niet. Want in beide gevallen valt er van elkaar te leren :) Zij die mijn naam vaker op het forum hebben voorbij zien komen weten dat ik soms wat fel uit de hoek kan komen, maar zet me gerust terug op mijn plek. Uiteindelijk zit ik op Tweakers om mijn ervaringen te delen en anderen te helpen.

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank, Intermediair en Independer de Persgroep Online Services B.V.
Alle rechten voorbehouden © 1998 - 2019 Hosting door True